با امام حسين (ع) در محضر قرآن

دنيا براى بسيارى از مردم جاى زينت، تفاخر، تكاثر، لهو و لعب است؛ اما گروهى از مردان خدا هرگز فريب لذت‏هاى زودگذر را نمى‏خورند و بر اساس گفته قرآن كريم «تجارت، آنها را از ذكر خدا غافل نمى‏كند». آنان در دنيا زندگى مى‏كنند؛ اما هرگز وابسته به دنيا نيستند. آرى فقط به خدا دل بسته‏اند و آنچه كه در مسير كمال است.

مونس آنان كتاب خدا و آيات الهى است؛ آن گونه كه اگر تمام مردم كره زمين بميرند، اما اين كتاب همراهشان باشد، هرگز احساس تنهايى و وحشت نمى‏كنند.

امام حسين عليه‏السلام از جمله انسان‏هاى بى‏نظير جهان هستى است كه زندگى او با قرآن عجين شده بود. او از كودكى با قرآن همراه بود؛ عاشق و دلداده قرآن بود. چون لب به سخن مى‏گشود، كلامش آيات قرآن بود و از قرآن دفاع مى‏كرد؛ اگر نامه‏اى مى‏نگاشت، دفاع از قرآن بود و سكوتش براى انديشيدن در آيات آن.

با اذعان به اين كه در اين نوشتار كوتاه نمى‏توان كاملاً به زندگى قرآنى امام حسين عليه‏السلام پرداخت، اما اجمالاً به مواردى از آن اشاره خواهد شد كه از دوران كودكى حضرت تا روز شهادتش را دربرگرفته است.

زيارت ناحيه

زيارتنامه‏ها داراى سطوح معرفتى مختلف بوده، از حيث ژرفايى و عمق مطالب با يكديگر متفاوت هستند . از زاويه محتواشناسى و زيبايى واژگان، در بين زيارات موجود «زيارت ناحيه‏» از جمله متون دل‏انگيز و ژرفى به شمار مى‏رود كه منتسب به ناحيه امام عصرعليه السلام مى‏باشد . علامه مجلسى اين زيارت را - با اندك تفاوتهايى - از شيخ مفيد، سيد مرتضى و محمد بن المشهدى صاحب المزار الكبير نقل مى‏كند و پس از سخن مولف المزار الكبير مبنى بر خروج اين زيارت از ناحيه مقدسه امام آخر مى‏نويسد: «والاظهر ان هذه الزيارة منقولة مروية; روشن است كه اين زيارت دارنده سند روايتى از امام معصوم است .»

در هر حال آنچه در اين نوشتار در پى آن خواهيم بود گذرى بر اين گنج معنوى و بازشناسى سيماى فردى سيد الشهدا در اين زيارت گرانقدر است .