ام‏البنين(س)،مادر مهتاب

خورشيد همواره در چشمان مادرانى طلوع مى‏كند كه به دور دستها خيره شده‏اند و براى فرداها مردان و زنانى مى‏پرورانند تا در زمين، اين امانت الهى، جانشينى آسمانى باشند.

دامان تربيت مادران مهد پرورش انسانهاى پاك و خدايى است و ما با نگاهى درس‏آموز از زندگانى اين مادران توشه معرفت‏برمى‏چينيم.

يكى از مادران برجسته تاريخ «ام‏البنين، فاطمه كلابيه‏» است كه زندگى او مالامال از عشق به ولايت و امامت‏بوده و در تربيت فرزندان دلير و شجاع و با ادب چون عباس بن‏على(ع) بسيار موفق بوده است.

تولد و رشد او در خاندان با اصالت و شجاع، صفات و ويژگيهاى فردى اين بانو و صبر و بردبارى در خانه امامت و تربيت فرزندانى كه همگى پيرو امام خويش بوده و تا آخرين لحظات زندگى خويش دست از ولايت نكشيده‏اند و پيام‏رسانى و مبارزه سياسى اين بانوى كريمه همه و همه نشان از مجد و عظمت وى دارد.

اينك پژوهشى كوتاه در زندگى اين پاك بانوى عرب داريم تا از زلال صفات او قطره‏اى معرفت‏يابيم و خويش را در مسير كمال قرار دهيم.

باران اشك از چشمان سكينه

حضرت سكينه از صلب خورشيدى چون امام حسين‏عليه السلام و دامن ستاره‏اى چون رباب - دختر امرى‏القيس - به دنيا آمد .

چند سال از آغازين بهار زندگى‏اش نمى‏گذشت كه طوفانى خوفناك در سرزمين كربلا پديد آمد . او تا آن هنگام، چون فرشته‏اى آسمانى در ميان كسان خويش زندگى مى‏كرد .

گرچه او دخترى بود مثل همه دخترها; ولى نقش ثمربخشش در تداوم انقلاب پدر، او را سرمشق دختران جهان ساخت . سرمشق آنهايى كه در بحبوحه حوادث ناگوار، آزادى و آزادگى را پيشه خويش مى‏سازند و در زير درفش ولايت، ثابت قدم مى‏مانند و با حفظ عفت و وقار خويش، از حريم «ولايت‏» و «ديانت‏» پاسدارى مى‏كنند .

كمتر تاريخ نگارى است كه بعد از بيان جزئيات زندگى پرافتخار امام حسين‏عليه السلام به فرازهايى از سخنان و سروده‏هاى حضرت سكينه نپرداخته باشد . آنچه پيش روى شماست، گزيده از جملات آن بانوى دردمند است كه در هنگامه حماسه و خون كربلا، و اشك و صبر شام، ايراد نموده است .

بابا، من دخترى سه ساله‏ام

بابا هنوز

كنار خيمه نشسته‏ام تا كه آبم دهى

نگاهم كن

گلويم خشكيده

نمى‏خواهم، پدر

نمك بر زخم‏هاى دلت‏بريزم

مونس جانم

پدر! رهايم مكن

بيا و اشك چشم‏هايم را پاك كن

بابا!

من نيز، آب نمى‏خورم

اى همدم تنهايى و بى‏كسى‏ام

بيا، حديث‏خستگى‏هاى سفر برايت‏بگويم

كاروانى آواره

قصه سيلى به صورت، يتيمى و اسيرى

قصه تازيانه

بيابان‏هاى سوزان

شترهاى برهنه

خار مغيلان و پاهاى برهنه و پر آبله

من نيز همراه غزالان حرم، اسير پنجه گرگان آدمخواره بوده‏ام

بابا!

سجاده‏ات را پهن كردم و بر رويش به اقامه نماز ايستادم

به انتظار كه

به دور شمع وجودت بگردم

همه آرزو و تمنايم بيايى، اما

دشمنت آمد و سيلى‏ام زد

اين ابى؟! اين ابى؟!

كجاست‏بابايم؟!

عمه! بابايم چه شد؟!

عمه! چه كسى رگ‏هاى گلوى بابايم را جدا نمود؟!

بابا جان!

چه كسى مرا در كودكى يتيم و اسير كرده

من رقيـــــــــــه‏ام